Patroni
św. Franciszek z Asyżu
ŚW. FRANCISZEK Z ASYŻU, diakon (1182-1228).Franciszek Bernardone urodził się w 1182 roku w Asyżu (Włochy), w rodzinie zamożnego kupca. Odznaczał się niezwykłymi uzdolnieniami, z natury był bardzo wrażliwy, szczery i wielkoduszny. W młodości prowadził wesołe życie towarzyskie z rówieśnikami. Dwukrotnie próbował rzemiosła rycerskiego, ale nie osiągnął na tym polu sukcesów. Przełomowym momentem w jego życiu stała się modlitwa w kościele, podczas której usłyszał głos Chrystusa: „Franciszku, idź i napraw mój Kościół”. Zrozumiał to polecenie dosłownie, gdyż istotnie był w Asyżu kościółek św. Damiana znajdujący się w ruinie. Przystąpił do jego naprawy, zbierał kamienie i prosił ludzi o ofiary. Dla ojca, bogatego kupca, żebraczy styl życia syna był nie do zniesienia. Ostatecznie ojciec Franciszka wydziedziczył. Od tej pory Franciszek z jeszcze większym zapałem przystąpił do odbudowywania świątyni i pielęgnowania chorych. Przywdział zgrzebny habit przepasany sznurem, do ręki wziął kij i wędrując, nauczał ludzi prawd wiary. Opinie o nim były różne. Uważano go za dziwaka, pomyleńca, ale także widziano w nim świętego. Pomału skupiali się wokół niego uczniowie. W 1208 r. było już przy Franciszku 12 uczniów, którzy nazwali się Braćmi Mniejszymi. Żyli naśladując Chrystusa w ubóstwie i pokorze. Aby uzyskać zatwierdzenie swej działalności, Franciszek udał się z braćmi do Rzymu. Papież Innocenty III miał w tym czasie proroczy sen, w którym widział jakiegoś człowieka odzianego w brązowy habit, jak podpiera walącą się ścianę bazyliki na Lateranie. W proszącym o zatwierdzenie zakonu Franciszku papież rozpoznał postać ze snu. Tak więc w roku 1209 franciszkanie uzyskali aprobatę Stolicy Apostolskiej, a Franciszek został wyświęcony na diakona. Nowy zakon szybko się powiększał. 1 211 r. założono klasztor w Bolonii. W tym czasie w Asyżu według reguły franciszkańskiej św. Klara powołała do życia zgromadzenie dla niewiast. Dzieło Franciszka rozwijało się i zdobywało nowych zwolenników. Całe Włochy zostały usiane klasztorami Braci Mniejszych. Franciszek wziął udział w soborze laterańskim (1215), na którym zaprzyjaźnił się ze św. Dominikiem. W 1221 r. została zrealizowana myśl dostosowania reguły zakonnej do życia ludzi świeckich. Tak powstał III Zakon, tzw. Tercjarze. Na dwa lata przed śmiercią Franciszek otrzymał stygmaty, czyli znaki męki Pańskiej. Był to pierwszy przypadek w dziejach mistyki chrześcijańskiej. Franciszek zmarł 4 października 1228 r. w Asyżu, każąc się przed skonaniem położyć na gołej ziemi. Papież Grzegorz IX w dwa lata później dokonał uroczystej kanonizacji „ Biedaczyny z Asyżu”. Franciszek pozostawił po sobie wielkie dzieło, stał się najpopularniejszą postacią całego świata. Do dzisiejszego dnia fascynuje swoją niezwykłością. Jest patronem handlarzy włoskich, tapicerów i ekologów.św. Piotr z Alkantary
ŚW. PIOTR Z ALKANTARY, kapłan ( 1499 – 1562 ).Juan Garavito de Sanabria urodził się w 1499 r. w Alkantarze (Hiszpania), w rodzinie burmistrza. Mając zaledwie 16 lat ukończył studia na uniwersytecie w Salamance i wstąpił do zakonu bernardynów. Święcenia kapłańskie otrzymał w 1524 roku. Pełniąc urząd gwardiana klasztorów w Bajadoz i Placencji, wyróżniał się ogromną surowością życia. Został wkrótce prowincjałem nad wszystkimi klasztorami franciszkanów bosych w Hiszpanii i Portugalii. Król Jan III wybrał go na swojego spowiednika. Jako przełożony Piotr dążył do przywrócenia w zakonie ducha pierwotnej surowości. Sam żył jak pustelnik: spał cztery godziny na dobę w pozycji siedzącej, przez cały rok chodził boso i zachowywał ustawiczny post. Pozostawał w wielkiej przyjaźni ze św. Teresą z Avili, reformatorką zakonu karmelitańskiego. Tradycja podaje, że po śmierci ukazał się tej świętej i powiedział: „O, szczęśliwa pokuto, która wyjednałaś mi łaskę chwały niebieskiej”. Cierpliwość Piotra z Alkantary stała się przysłowiowa w Hiszpanii. Miał dary mistyczne i czynił cuda ( najsłynniejszy z nich to chodzenie po wodzie ). Był wielkim kaznodzieją, napisał też kilka dzieł duchowych. Ponadto zainicjował zwyczaj umieszczania krzyża podczas misji wśród ludu. Zmarł 18 października 1562 r. Beatyfikował go papież Grzegorz XV w 1627 r., a kanonizował w 1669 r. papież Klemens IX. Świętego przywołuje się podczas złośliwej gorączki. Jest też opiekunem straży nocnej z racji swego ciągłego czuwania.